Duitsland capituleert

In het Ludwigmuseum in Keulen geef ik mijn tas verplicht af aan de balie. We genieten in dit walhalla en verdwalen traag en sereen in de prachtige werken van Richter. Excellentie vier je alleen in stilte. Ik vind mijn vriendin niet meer. Mijn maag knort en mijn GSM zit in een kluis. Vriendin heeft ons kluisnummer.
De plichtsbewuste vestiairedame zegt “geen kluisnummer, geen handtas”. Ik smeek in het Engels en het Duits. Zij negeert mij. Ik eis, pers een traan en speel een hysterisch wijf. Niets helpt. Een internationaal gezelschap vrouwen bedingt dat ik mag bellen. Duitsland capituleert.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s