De rustzoeker

Het was druk in huis die morgen. Hij had er een nacht van jagen, dolen en moorden op zitten en zocht naar een rustig plaatsje om zich te nestelen voor de rest van de dag of tot aan zijn volgende maaltijd. 

Overal dook wel iemand op voor een laat ontbijt of om poetsgerief te vergaren of een  thuiswerker met de GSM aan het oor op zoek naar rust om dat professioneel gesprek af te ronden…

Hij schrok van het minste geluid en liep doelloos door elke kamer van het huis, naar de garage en terug. Ik zag hoe hij zich weerde om overeind te blijven. Zijn ogen vielen bijna dicht, zijn tred was onstabiel.

Ik droeg hem naar het tuinhuis maakte voor hem een bedje in een grote doos. Ver weg van alle drukte.

Ik was de enige bij wie de wazige blik van onze kat opviel die morgen, omdat ik weet wat moeër dan moe-zijn is.

Ik wou niet dat hij zo verward de straat over stak op zoek naar een rustig plekje bij de buren. Uit eigen ervaring weet ik wat het is om én moe te zijn én schrik te hebben om doodvermoeid onder een auto, een tram of een trein te  sukkelen. Niet omdat ik depressief was maar gewoon omdat ik  totaal leeg en vermoeid was.

Dit wens ik  niemand toe.  Zo moe zijn is eenzaamheid in het kwadraat omdat slechts enkelen het kunnen zien, zij die het ook meemaakten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s