On peut vivre sans richesse

Presque sans le sou
Des seigneurs et des princesses
Y’en a plus beaucoup
Mais vivre sans tendresse
On ne le pourrait pas
Non, non, non, non
On ne le pourrait pas

On peut vivre sans la gloire
Qui ne prouve rien
Etre inconnu dans l’histoire
Et s’en trouver bien
Mais vivre sans tendresse
Il n’en est pas question
Non, non, non, non
Il n’en est pas question

Quelle douce faiblesse
Quel joli sentiment
Ce besoin de tendresse
Qui nous vient en naissant
Vraiment, vraiment, vraiment

Le travail est nécessaire
Mais s’il faut rester
Des semaines sans rien faire
Eh bien… on s’y fait
Mais vivre sans tendresse
Le temps vous paraît long
Long, long, long, long
Le temps vous parait long

Dans le feu de la jeunesse
Naissent les plaisirs
Et l’amour fait des prouesses
Pour nous éblouir
Oui mais sans la tendresse
L’amour ne serait rien
Non, non, non, non
L’amour ne serait rien

Quand la vie impitoyable
Vous tombe dessus
On n’est plus qu’un pauvre diable
Broyé et déçu
Alors sans la tendresse
D’un cur qui nous soutient
Non, non, non, non
On n’irait pas plus loin

Un enfant vous embrasse
Parce qu’on le rend heureux
Tous nos chagrins s’effacent
On a les larmes aux yeux
Mon Dieu, mon Dieu, mon Dieu…
Dans votre immense sagesse
Immense ferveur
Faites donc pleuvoir sans cesse
Au fond de nos curs
Des torrents de tendresse
Pour que règne l’amour
Règne l’amour
Jusqu’à la fin des jours

Origineel een lied van Bourvil (link)

Uitgelicht

Leukere live vergaderingen na CORONA

Stilaan, sommigen doen het iets onstuimiger, anderen heel geleidelijk, zetten we een stap dichter naar het einde van de coronabeperkingen. Ik kijk er met gemengde gevoelens naar. Ik ben blij  voor iedereen die ten volle geniet van elke stap in de herwonnen vrijheid. Maar soms heb ik spijt dat de rust van de eerste maanden voorbij is.

Soms mis ik de eerste CORONAdagen

Voor mij gaf CORONA een gevoel van totale overgave. Een gevoel dat mij vreemd is want eigenlijk heb ik graag controle. Maar ik deed het en geen enkele keer overviel mij de drang om ook maar één regel bewust te overtreden. Ook dat is vreemd voor mij. Het leek alsof alles in mij zich overgaf aan de richtlijnen van anderen en aan de natuur. Ik wist dat enkel rust en vertrouwen mij en anderen konden helpen, misschien zelfs redden. Ik beperkte het buitenkomen, bleef in de bubbel en genoot van de rust, de stilte, de wandelingen, de Whatsapp-berichten, de info, nascholingen en vergaderingen die ik via zoom en andere online sessies kreeg.

Het nieuwe normaal is het oude niet, daar kom ik stilaan achter. Maar de grote impact op een mensenleven door CORONA is wonderlijk. Sommige dingen worden nooit meer zoals voorheen en wil ik dat wel? Ik ben fier op mijn constant aanpassingsvermogen en toch heb ik veel twijfels. Als gewoontedier, en geef toe, we zijn dat massaal, verlangen we ergens wel naar wat was maar voor bepaalde zaken mag er een nieuw normaal zijn. En dan denk ik, zelfs in vakantietijd, aan de vele werkvergaderingen die ik mocht meemaken de voorbije jaren.  

Handjes schudden en kussen

Neem nu handjes schudden en de veelheid aan kussen die van mij verwacht worden zonder dat ik er zelf veel inspraak in heb. In bepaalde milieus is het gewoon een gewoonte geworden. Door de rust van CORONA ervaar ik dat toekomen op een vergadering vaak een stressmoment was. Ik kwelde mezelf constant met vragen als  ‘Heb ik iedereen begroet? Kuste ik de juiste personen of liet ik mij door de personen kussen die er nood aan hebben?’ Kijk, handjes schudden, ligt mij wel maar het vele kussen, ook in professionele contexten, haalt mij uit mijn comfortzone. Als ik aan mijn rondje begon, geraakte ik vaak niet aan de laatste gast vooraleer de vergadering begon. Frustrerend want mensen boeien mij echt en daardoor heb ik veel gemeende en geïnteresseerde vragen die ik wel wil stellen op het moment dat ik die mensen zie. En ik laat mensen graag uitspreken. Ik haat conversaties die constant onderbroken worden door anderen die denken een lijst met gerichte en professionele vragen te moeten afwerken voor een vergadering begint. Ze wrongen zich in alle bochten op zoek naar de volgende collega op hun lijst en stoorden er zich niet aan dat die man of vrouw juist aan het praten was. Hun vraag stond op het lijstje en moest gesteld worden. Elk van die vragen kon per mail gesteld worden maar voor CORONA waren we ons daar nog niet van bewust. Live leek beter toen. Soms kreeg je net geen duw om aan te geven dat jouw tijd met die persoon er op zat. En daar sta je dan, de woorden stijven op in je mond midden het verhaal. Je wist niet hoe lang je moest wachten vooraleer de onderbreker zijn tussenkomst afbrak.  Vroeger probeerde ik de laatste zin op dergelijke momenten te onthouden om het gesprek nadien verder te zetten. Maar dat gaf ik op en ook als ik zou zeggen dat mijn pointe nog moest komen, de pret was er voor mij af. Dus stapte ik soms verder om een andere persoon ‘hallo’ te zeggen. Weer een aangenaam en boeiend gesprek tot iemand onderbrak. Te vaak deed ik een poging om een gesprek af te maken en te vaak moest ik vaststellen dat het niet lukte. Dus zette ik mij gewoon op een stoel in een hoek, heel alleen wachtend tot iemand bij mij kwam. Dat kan tegenvallen maar geloof me, maar ik had al heel boeiende gesprekken. Wie komt doet moeite voor jou of is zelf de constante onderbrekingen beu.

Dank  je CORONA

Viel het op dat ik de vorige alinea in de verleden tijd schreef? Al die frequente vergaderingen gebeurden in de verleden tijd en ik hoop dat de opgelopen frustraties daar blijven.

CORONA kwam met een onverwachte oplossing. We deden alleen essentiële verplaatsingen en we hielden het bij kleine bubbels. Achteraf gezien was dat voor mij niets te vroeg.

Vaker dan vroeger gebruiken we nu online tools voor het noodzakelijk overleg. Bij online vergaderingen gebruiken we voor, tijdens of na de vergaderingen de persoonlijke chatbox en zelfs bijkomend messenger of WhatsApp om off the record ongegeneerd commentaar te geven of een bedenking, een bezorgdheid of een totale flater aan elkaar te melden. We onderbreken elkaar niet meer.

Kwam CORONA met een blijvende oplossing voor mijn frustraties?  

Dit is mijn blog en daarom mag ik het beleefd vragen. “Lieve collega’s en andere mensen met wie ik vaak vergader. Ik haat het om gestoord te worden midden een verhaal als ik met iemand aan het praten ben tijdens de koffie. Niets is voor mij, verhalenverteller, meer frustrerend dan net voor de pointe onderbroken te worden. Als we nu eens alle praktische afspraken via mail of chat deden? En als we de verhalen waarbij we levensecht contact nodig hebben; een goeie mop, een fantastisch verhaal waarbij je de blik van de ander wil zien terwijl je het verrassend einde vertelt, voor live houden? Dan zal de wereld er weer een pak vrolijker op worden en hoef ik mij niet als een gefrustreerde eenzaat in een hoekje van het onthaal te zetten, wachtend op iemand die gedag komt zeggen. Er mocht wel eens niemand  meer geïnteresseerd zijn in mij. ” 

Zo zorgen we er met ons allen voor dat CORONA blijvend iets goed deed.

Vrijwillige eenzaamheid foto door Felipe Cespedes op Pexels.com

 


 

Inspiratie …

Er is een weten diep van binnen,
groter dan de oceaan.
Je hoeft er niets voor te verzinnen,
alleen de diepte in te gaan.

Ben je eenmaal in die diepte
vol van wat de stilte biedt.
Voel je die veelheid van het weten
ook al begrijp je het soms niet.

Het is het weten van ons allen.
Gelijk aan alles wat er leeft.
Ook van hen die zijn gevallen
van hem die ooit geweten heeft.

Wees daarom mild in je verwijten
aan een ieder die soms faalt.
Die ander is nog aan de oppervlakte
als jij al naar de diepte daalt.

Bron: onbekend – tekst aangereikt door Timtheus.org

Wees daarom mild in je verwijten
aan een ieder die soms faalt.