Lach elke morgen in de spiegel en zeg dat je er goed uit ziet

Soms doe je heel hard je best en toch haal je geen resultaat. Soms wil je iets bereiken maar je uitstraling past niet bij dat wat je wil bereiken. En neen, het uiterlijke is niet zo belangrijk maar wat je uitstraalt, kan een enorme steun zijn voor wat je doet of wil doen. Toen ik Nadine De Deken van Filline op tv zag deze week, moest ik aan het meisje denken dat haar droom om leerkracht te worden aan haar zag voorbij gaan. Het is een triest verhaal dat niet had mogen gebeuren, als ze de juiste persoon was tegengekomen.  

Ik zag geen leraar maar een leerlinge

Ik vroeg haar waar de leraar was, toen ik haar zag zitten in een lege klas. Wist ik veel dat zij een laatstejaars was in de lerarenopleiding. Enkele maanden voor haar diploma. Ze zag er heel jong uit; klein, mager en gekleed in een luchtige en smalle broek en een sweater. Ze droeg donkerblauwe pantoffels. Geen sneakers, pantoffels. Haar haar droeg ze op een staartje, samengebonden met een eenvoudig elastiekje. Het leek alsof ze er alles aan deed om niet op te vallen.

Ik zag haar terug voor een klas leerlingen waar ze maar geen greep op kreeg. De leerlingen beschouwden haar als een speelkameraad. En spelen, dat bleven ze doen terwijl zij om rust en stilte smeekte.

Ik had met haar te doen. Spijtig, want voor mij stond een meisje dat heel graag leerkracht was geworden. Ze kreeg niet de juiste tips om zich leerkracht te voelen en dat uit te stralen. Haar begeleider vertelde mij dat ze niet zou slagen dat jaar omdat ze geen gezag had.

Het meisje blijft mij achtervolgen omdat dit verhaal mij kwaad maakt. Ze zat in haar derde jaar en nu pas zagen haar begeleiders dat ze niet klaar was voor een klas. Wat er verkeerd was gelopen? Niemand had haar advies gegeven in details die we met een groot woord personal branding noemen.

Ze is een mooi meisje met veel verborgen talenten   

Ze was klein en slank. Daar is niets mis mee, integendeel. Ze had een mooi en lief onopgemaakt gezicht. Maar niets van wat ze had of was toonde ze.  Alsof ze niet wou gezien worden Ze had gewoon geen grond onder haar voeten en een groot gebrek aan zelfvertrouwen. En haar kleding diende haar echt niet op dat moment.

Onze dochters steunden elkaar

Ik herinner mij de gesprekken die ik had met onze dochters voor ze naar een ingangsexamen gingen. Ze hoefden zich niet te kleden zoals een ander maar wel die kleding te kiezen die het beste van henzelf liet zien. Mijn jongste is 12 jaar jonger dan de oudste maar coachte haar zus als 10-jarige in het elegant stappen op een hak. Die eerder zware hak paste beter bij de kleding die ze kocht voor dat specifiek ingangsexamen. De oudste stond er, ze voelde zich de geschikte kandidaat en ze slaagde. Een tip die ik mijn eigen dochters altijd geef is: ‘Koop een goeie bustehouder die je goed ondersteunt en een paar schoenen waarop je je rug kan rechten.’

Af en toe eens loeren naar zelfverzekerde mensen kan geen kwaad

Als je je niet zelfzeker voelt, is het goed om mensen die wel zelfzekerheid uitstralen te observeren; hoe ze praten, hoe ze stappen, hoe ze luisteren, welk ritme en timbre ze gebruiken in hun praten, hoe het voelt om naar hen te kijken en te luisteren.  

En dan oefenen tot je zelfliefde en zelfvertrouwen uitstraalt, tot je voelt dat er grond onder je voeten is en je hoofd niet te hoog in de lucht steekt. Oefenen tot je er niet staat als een ander maar als de beste versie van jezelf. Zeg gerust elke keer dat je jezelf in de spiegel ziet, dat je er goed uit ziet.  

Hij durfde het niet zeggen…  

Ik sprak de begeleider van het meisje en vroeg waarom hij haar nooit advies gegeven had over haar voorkomen of over haar manier van kleden? Hij durfde dat niet. Toen bloedde mijn moederhart. Na drie jaar werken en studeren en na drie jaar veel geld geïnvesteerd te hebben in de studies zou hij wel durven zeggen tegen het meisje en de ouders dat ze niet slaagde. Maar enkele tips geven over haar branding lukte niet. Zo jammer, wat een verloren geld, geluk en energie.

Laatst hoorde ik over een organisatie die werkzoekenden helpt bij het uitkiezen van de juiste kleding voor een sollicitatiegesprek. Kijk, dit zou meer in het nieuws moeten komen want van de twee grote nieuwsitems van dit moment, corona en de regeringsvorming, word ik niet vrolijk.

Van mensen met een mooie uitstraling des te meer.  

Spiegeltje spiegeltje aan de wand, ik heb mijn uitstaling zelf in de hand.

Copywriting en de Planckaerts

Ze zijn er weer, de Planckaerts. Ze werden ouder, verloren wat haar, kregen meer kinderen en de zaken draaien goed. Ze zijn heel close. Ze leven, werken en feesten samen. De Planckaerts zijn authentiek. Ik weet ook dat hun leven gemonteerd is voor tv maar ze menen wat ze zeggen. Ze zien elkaar echt graag. De familieleden kunnen op elkaar rekenen, ze hebben dezelfde waarden en normen uit en ze scharen zich achter één doel, ook al discussiëren ze graag.

Wat heeft dit kroostrijk gezin met marketing te maken? Alles! Met copywriting? Heel veel maar de staart van dat varkentje komt aan het einde van mijn verhaal. Eventjes geduld.

Een verhaal om van te snoepen

De Planckaerts hebben een goed verhaal. Het is een familie die iedereen raakt; positief of smalend maar nooit neutraal. Ik zou mijn zondagavonden anders kunnen invullen, door meer te investeren in mijn eigen familie bij voorbeeld. Maar ik blijf kijken omdat ik op het scherm veel toepassingen zie van theorieën die ik moest studeren in mijn cursussen marketing en copywriting.

Waarom kijken wij met z’n allen zo graag naar de Planckaerts? Omdat we gluurders zijn en omdat we van een sappige verhaal houden. Omdat we (eerlijk gezegd) ook dromen van een kasteel in Frankrijk maar dat avontuur niet aandurven. Omdat we hen benijden om hun familiebanden? Omdat we verwonderd zijn over hun intense relaties? Omdat ze het belang van hun kinderen en kleinkinderen voorop zetten? Omdat ze niet alleen dromers zijn maar ook doenders zijn. Zij doen waar een ander van droomt en wij willen allemaal deel zijn van die droom. Gluren is niet altijd negatief, het zet mensen aan om zelf dingen te doen, hun leven (opnieuw) in handen te nemen.

Call to action

Ik volgde een opleiding bij de Belgische improvisatieliga, de BIL. De essentie van improvisatietheater is dat je repliceert op je tegenspeler met een antwoord waarop een nieuw antwoord kan volgen. Er is geen scenario dus het verhaal moet verder gaan.

Ik verklaar mij nader. Er zijn mensen met wie praten vermoeiend is. “Schoon weer he!” Het was gisteren ook schoon weer.” Baf! Het gesprek is gedaan. Dat is het soort mensen waar ik niet graag mee werk of op stap ga. Ze zijn vermoeiend, je slooft je uit, put uit je diepere lagen naar energie om een gesprek gaande te houden en je hebt er noppes voldoening aan.

Let eens op de Planckaerts. Ze plagen elkaar, breken elkaar niet af en geven antwoorden waar een ander verder op bouwt. Dit is een familie die tot uren in de nacht kan natafelen omdat hun zinnen open eindes hebben waar een ander moeiteloos en graag op inspeelt. Ze nodigen een ander constant uit om het verhaal verder te zetten. En dat soort mensen catalogeer ik onder zalige mensen.

Wat heeft dit met copywriting te maken?

Twee dingen. Vooreerst hebben ze een authentiek verhaal, een verhaal waar we ons graag mee verbinden. De manier waarop ze spreken en de zinnen die ze gebruiken nodigen uit tot verder onderzoeken, tot reageren, tot er iets mee doen.

Als je je zaak of je project wil promoten, nodig dan een copywriter uit die luistert naar jouw verhaal, er de authenticiteit uit haalt en zo jouw verhaal vertelt aan de klanten. De zaakvoerder is de ziel van het bedrijf, het verhaal van de zaakvoerder is het verhaal van het bedrijf. Het verhaal van de zaakvoerder vertelt ons waarom deze man of vrouw doet wat ze doet? Wat drijft hem/haar? En met dat verhaal willen klanten zich identificeren. Daar kijken ze naar op, daar gaan ze met plezier naartoe.

Het tweede wat we leren is de call to action. Een copywriter neemt de klant met woorden mee in het verhaal en zet de klant aan tot reactie. Deze reactie begint bij erkenning en herkenning, liken op facebook, delen op sociale media, gebruik maken van de diensten of kopen van de goederen en het verder vertellen aan hun vrienden.

Een goede copywriter vertelt verhalen. Storytelling heet dat in marketingtermen. En ook al hebben we het product of de diensten op dat moment niet nodig, het verhaal blijft hangen. En sommige verhalen vergeet je nooit.

Een nieuw begin ….

Schrijven is mijn passie. Vorig jaar slaagde ik voor het examen copywriting. Een professionele schrijfwereld ging open. Daarom kreeg deze blog een zusje (in wording). Ze heeft een naam: Luc-raak. Luc-raak schrijft rake woorden voor mensen die een copywriter nodig hebben. De website is er nog niet maar op mijn diensten kan je al rekenen. Neem gerust contact op als je nood hebt aan een tekstenschrijver- of bewerker.

Lieve groet Lucrèce

Adriana luistert mee

Er zijn van die momenten die heel onbetekenend lijken maar die je nooit meer vergeet. Dit bleek laatst toen mijn oudste dochter en ik op haar bed lagen te praten. Tussen ons lag de kleine Adriana rustig te kijken. Zomaar te kijken. Toen vertelde Rein dat zij het als kind bijzonder fijn vond om er gewoon bij te zijn toen ik met mijn vriendinnen koffie dronk en praatte.

Ik herinner het mij niet, maar ik kan het mij levendig voorstellen. Zij kon heel rustig zitten aan de tafel, gewoon stil en niets zeggen. Wist ik veel dat zij genoot van die momenten dat het niet over haar ging maar over God weet wat. Over de fijne dingen van het leven, enkele roddels tussendoor, verhalen over onze kindertijd, probleempjes klein en iets groter…

Toen mijn dochter, nadat ze lang in het buitenland woonde met mij ging shoppen in een Brakelse winkel bij een leeftijdsgenoot, zag ik haar ogen wel blinken. Ik zag haar lachen en genieten. Wij vertelden niet alleen over de nieuwe collectie maar over wie wat kocht, hoe het gecombineerd werd, over kledingmaten, bijkomen en afvallen. En we maakten een tussenstapje naar ouders, kinderen en kleinkinderen om terug te keren naar het kleedje dat ik intussen paste. Alles heel respectvol, medelevend en vol herkenning want de cirkel van het leven gaat voor iedereen over gezondheid en ziekte, gezinsuitbreiding, afscheid nemen, bijkomen en afvallen.

En lang na sluitingsuur rekende ik af. Rein vertelde mij hoe grappig zij het vond dat ik zoveel jaren na mijn schooltijd nog steeds contact hield met de mensen die met mij opgroeiden en vooral die met mij op school zaten. Zij kende dat toen niet in het verre buitenland.

Gisteren hadden mijn dochter, kleindochter en ik een dergelijk zalig moment. Zij wonen in Zwitserland, ik ben aan zee maar we voelen ons heel dicht bij elkaar. Het kleintje had niet veel zin om te slapen, dus kropen ze samen in het grote bed en van daaruit voerden we ons gesprek. Onmiddellijk stopte Adriana met wenen en haar ogen straalden. We bespraken het logo van het bedrijfje dat eraan komt en de LinkedIn pagina. We hadden het over websites en content marketing; onderwerpen waar een “drie-maander” niets aan heeft. Ze lag zichtbaar te genieten van de stemmen van mensen die op een opbouwende manier met elkaar omgaan, die elkaar steunen, die elkaar verrijken zonder zakgeld.

Dankbaarheid hoor je in iemands stem en waarschijnlijk hoorde Adriana dat ook. We hadden het in ons gesprek over hoe dankbaar we zijn dat we elkaar hebben, dat we mogen plannen maken, dat zij in een fantastisch mooi land wonen en wij ook, over onze jongste die haar weg vindt nu ze afstudeerde …

Niet de inhoud van wat we zeggen is belangrijk maar de toon en de intentie. En zo was het ook toen Rein als klein meisje en als volwassen vrouw mocht genieten van de gesprekken die ik met mijn vriendinnen mocht voeren. Ik ben heel dankbaar voor de positieve mensen die in mijn leven mochten/willen/mogen zijn. Zij maken mij gelukkig en ook de mensen die mogen meeluisteren zoals mijn dochter en kleindochter.  

Ik schreef een blog over al het goede dat ik Adriana toewens, voor ze geboren werd. Nu ze er is, wens ik haar vooral dat ze een positief en dankbaar mens is dat zich laat omringen door mensen die kansen zien en het leven dankbaar als een geschenk ervaren.

De rust en het geluk van binnen zullen nodig zijn in de onrust die nu rondom ons hangt.

Omalu, Rein en Adriana

De Rechtvaardige Rechters, tijd voor een wonder

De vakantie is voorbij, ik ben door mijn voorraad vakantieboeken.  Over één boek wil ik het na deze vakantie toch hebben omdat het mij zo diep treft, omdat het voor mij het thema van deze tijd voor 100 procent benadert. En dat thema is “VERDRAAID”, ontleend en geïnspireerd op het boek ‘Verdraaide organisaties’ van Wouter Hart. Kort gezegd, we ontvluchten de waarheid zo hard dat we alle energie stoppen in de illusie.    

Nu naar het verhaal dat ik wil vertellen over de Rechtvaardige Rechters

Even het geheugen opfrissen…

De Rechtvaardige Rechters is het paneel linksonder van Het Lam Gods, geschilderd door de  gebroeders Jan en Hubert van Eyck. Het topwerk van de Vlaamse Primitieven. Het paneel werd gestolen in de nacht van 10 op 11 april 1934 samen met het paneel dat Sint-Jan de Doper voorstelt. Dit laatste paneel werd drie weken na de diefstal terug gegeven om de onderhandelingspositie te ondersteunen. Arsène Goedertier, een wisselagent uit Wetteren was betrokken bij de onderhandelingen en stierf vrij onverwacht. Algemeen werd aangenomen dat Goedertier de dief was en de enige die wist waar het paneel was. Zijn dood was voor de echte daders een gelukkig toeval. Er werd niet veel onderzoek meer gedaan tot de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog wel op zoek gingen naar het paneel.  Het verdwenen paneel blijft tot vandaag tot de verbeelding van amateurzoekers spreken. Dr. Paul De Ridder, die ik heel toevallig mocht ontmoeten in Firenze, kreeg de vraag om het dossier eindelijk af te handelen van zijn goeie vriend prof. Dr. Robert Senelle. Intussen zijn we bijna 20 jaar verder en schreef hij zijn zoektocht in een boek.

Een zeer droeve geschiedenis

In het boek  “De Rechtvaardige Rechters terug van weggeweest” pluist dr. Paul De Ridder de geschiedenis van het verdwenen paneel uit. Hij doet dat op een wetenschappelijke manier. Hij staaft elk feit met bewijzen. De inhoud en uiteindelijk de conclusies komen in lagen van onder het stof. Op het einde van het boek komt hij tot een onderbouwde synthese en komt de moederaap uit de mouw. Heb je zin om het boek te lezen? Doen! En blijf lezen. Als je het gevoel krijgt dat je dit al eens las, lees door want in de details zit de waarheid verscholen. Een verspreking als “Een zeer droeve geschiedenis” blijkt jaren later de synthese te zijn van het hele verhaal. Paul De Ridder hield en houdt alles bij, nauwgezet, hij maakt een levenswerk van deze droeve geschiedenis sedert hij in 2002 in vertrouwen werd genomen door prof. Dr. Robert Senelle.  En het licht aan het einde van de tunnel is er nog niet. Of wel?

Heel veel goede bedoelingen

Dit boeiend en voor mij zeer geloofwaardig boek vat de geschiedenis van “goede bedoelingen” samen. De panelen werden gestolen vanuit goede bedoelingen, om gedupeerden hun geld terug te geven. Operatie doofpot startte vanuit goede bedoelingen om vooraanstaande mensen en kerkelijke, financiële en politieke instituten te sparen. Het paneel werd ongewild beschadigd en daarna gerestaureerd, weeral vanuit goede bedoelingen. En toen waren er al zoveel verdraaiingen om de leugens te beschermen dat het moeilijk werd om stappen terug te zetten. En wie nu weet waar het paneel is, kreeg en krijgt “klodden” waar ze zelf niet echt voor verantwoordelijk zijn.  Veel goede bedoelingen leidden tot wat nu is, een onvolledig  meesterwerk, het Lam Gods. Volgens het boek hoeft dit niet, het paneel bestaat en is gerestaureerd.

Een gevoelig dossier

Het meesterwerk van de gebroeders Van Eyck heeft al een bewogen geschiedenis achter de rug. De panelen werden vroeger al uit elkaar gehaald, illegaal verkocht, vervalst, gesmokkeld, gegijzeld, gecensureerd door overschildering, verborgen gehouden, bedreigd door beeldenstormers en losgeldeisers, als een diplomatiek wapen aangewend, ontvreemd, overlangs doorgezaagd, gered door Australische dubbelagenten en dertien maal gestolen… En als een wonder kwam het telkens terecht. Behalve dat ene paneel en die laatste diefstal in 1934, toen het om een ‘gevoelig’ dossier ging.

We blijven rond de potten draaien

De verdraaiingen gaan verder. Waarom waren de recente theorieën van Marc De Bel en de theorie dat het paneel onder de markt van Dendermonde ligt voorpaginanieuws en moest ik van Paul De Ridder zelf vernemen dat hij een boek schreef? Waarom kreeg dit boek zo weinig persaandacht? Raar toch? Houden we dan echt meer van fictie dan van waarheid of zit er meer achter?

Lees het boek en je weet dat het paneel niet verloren is, het bestaat, is veilig maar kan niet naar buiten komen omwille van de ‘verdraaide’ geschiedenis.

Mijn theorie

Kijk, ik ben geen grote geest, al zeker geen wetenschapper maar iemand voor wie de essentie primeert en ik heb ook een theorie omdat ik mij inleefde in de mensen die dat paneel moeten naar buiten brengen.

Stel dat ik doordat mijn voorouders de eigen reputatie of die van andere belanghebbenden beschermden, mij achterlieten met het paneel, wat zou ik dan doen? Dan had ik het paneel gewoon terug gegeven toen het werk recentelijk gerestaureerd werd. Het was een ideale gelegenheid om het valse paneel te vervangen door het echte en op een goeie dag laat je dat door een onschuldige kunstkenner vaststellen.

Misschien gebeurde dat al. Misschien staan wij in de Sint-Baafs Kathedraal gewoon te kijken naar de echte Rechtvaardige Rechters. Het paneel dat gestolen werd door mensen met een groot hart die voelden dat ze net als Robin Hood de kleine man moesten verdedigen. In een ander verhaal waren ze helden geweest.

Zo kan het toch? Het hangt er gewoon! Alle goede bedoelingen zijn gezuiverd, de leugens vergeven en geef toe, “Ons Heer” heeft grotere wonderen verricht.  “Et alors?” is een goed antwoord op elke vraag.

Lees het boek, en spreek geen oordeel uit, spaar al je emoties voor het moment dat je hoort dat het paneel gewoon terug is. Laat het verleden met rust, loof de inspanningen van Prof. Senelle en dr.Paul De Ridder en gun Arsène Goedertier eindelijk de eeuwige rust. Hij was geen dief maar gewoon iemand met goede bedoelingen.   

“Laat ons bidden”. “En ga nu in VREDE”. “Wij danken God.”             

On peut vivre sans richesse

Presque sans le sou
Des seigneurs et des princesses
Y’en a plus beaucoup
Mais vivre sans tendresse
On ne le pourrait pas
Non, non, non, non
On ne le pourrait pas

On peut vivre sans la gloire
Qui ne prouve rien
Etre inconnu dans l’histoire
Et s’en trouver bien
Mais vivre sans tendresse
Il n’en est pas question
Non, non, non, non
Il n’en est pas question

Quelle douce faiblesse
Quel joli sentiment
Ce besoin de tendresse
Qui nous vient en naissant
Vraiment, vraiment, vraiment

Le travail est nécessaire
Mais s’il faut rester
Des semaines sans rien faire
Eh bien… on s’y fait
Mais vivre sans tendresse
Le temps vous paraît long
Long, long, long, long
Le temps vous parait long

Dans le feu de la jeunesse
Naissent les plaisirs
Et l’amour fait des prouesses
Pour nous éblouir
Oui mais sans la tendresse
L’amour ne serait rien
Non, non, non, non
L’amour ne serait rien

Quand la vie impitoyable
Vous tombe dessus
On n’est plus qu’un pauvre diable
Broyé et déçu
Alors sans la tendresse
D’un cur qui nous soutient
Non, non, non, non
On n’irait pas plus loin

Un enfant vous embrasse
Parce qu’on le rend heureux
Tous nos chagrins s’effacent
On a les larmes aux yeux
Mon Dieu, mon Dieu, mon Dieu…
Dans votre immense sagesse
Immense ferveur
Faites donc pleuvoir sans cesse
Au fond de nos curs
Des torrents de tendresse
Pour que règne l’amour
Règne l’amour
Jusqu’à la fin des jours

Origineel een lied van Bourvil (link)

Leukere live vergaderingen na CORONA

Stilaan, sommigen doen het iets onstuimiger, anderen heel geleidelijk, zetten we een stap dichter naar het einde van de coronabeperkingen. Ik kijk er met gemengde gevoelens naar. Ik ben blij  voor iedereen die ten volle geniet van elke stap in de herwonnen vrijheid. Maar soms heb ik spijt dat de rust van de eerste maanden voorbij is.

Soms mis ik de eerste CORONAdagen

Voor mij gaf CORONA een gevoel van totale overgave. Een gevoel dat mij vreemd is want eigenlijk heb ik graag controle. Maar ik deed het en geen enkele keer overviel mij de drang om ook maar één regel bewust te overtreden. Ook dat is vreemd voor mij. Het leek alsof alles in mij zich overgaf aan de richtlijnen van anderen en aan de natuur. Ik wist dat enkel rust en vertrouwen mij en anderen konden helpen, misschien zelfs redden. Ik beperkte het buitenkomen, bleef in de bubbel en genoot van de rust, de stilte, de wandelingen, de Whatsapp-berichten, de info, nascholingen en vergaderingen die ik via zoom en andere online sessies kreeg.

Het nieuwe normaal is het oude niet, daar kom ik stilaan achter. Maar de grote impact op een mensenleven door CORONA is wonderlijk. Sommige dingen worden nooit meer zoals voorheen en wil ik dat wel? Ik ben fier op mijn constant aanpassingsvermogen en toch heb ik veel twijfels. Als gewoontedier, en geef toe, we zijn dat massaal, verlangen we ergens wel naar wat was maar voor bepaalde zaken mag er een nieuw normaal zijn. En dan denk ik, zelfs in vakantietijd, aan de vele werkvergaderingen die ik mocht meemaken de voorbije jaren.  

Handjes schudden en kussen

Neem nu handjes schudden en de veelheid aan kussen die van mij verwacht worden zonder dat ik er zelf veel inspraak in heb. In bepaalde milieus is het gewoon een gewoonte geworden. Door de rust van CORONA ervaar ik dat toekomen op een vergadering vaak een stressmoment was. Ik kwelde mezelf constant met vragen als  ‘Heb ik iedereen begroet? Kuste ik de juiste personen of liet ik mij door de personen kussen die er nood aan hebben?’ Kijk, handjes schudden, ligt mij wel maar het vele kussen, ook in professionele contexten, haalt mij uit mijn comfortzone. Als ik aan mijn rondje begon, geraakte ik vaak niet aan de laatste gast vooraleer de vergadering begon. Frustrerend want mensen boeien mij echt en daardoor heb ik veel gemeende en geïnteresseerde vragen die ik wel wil stellen op het moment dat ik die mensen zie. En ik laat mensen graag uitspreken. Ik haat conversaties die constant onderbroken worden door anderen die denken een lijst met gerichte en professionele vragen te moeten afwerken voor een vergadering begint. Ze wrongen zich in alle bochten op zoek naar de volgende collega op hun lijst en stoorden er zich niet aan dat die man of vrouw juist aan het praten was. Hun vraag stond op het lijstje en moest gesteld worden. Elk van die vragen kon per mail gesteld worden maar voor CORONA waren we ons daar nog niet van bewust. Live leek beter toen. Soms kreeg je net geen duw om aan te geven dat jouw tijd met die persoon er op zat. En daar sta je dan, de woorden stijven op in je mond midden het verhaal. Je wist niet hoe lang je moest wachten vooraleer de onderbreker zijn tussenkomst afbrak.  Vroeger probeerde ik de laatste zin op dergelijke momenten te onthouden om het gesprek nadien verder te zetten. Maar dat gaf ik op en ook als ik zou zeggen dat mijn pointe nog moest komen, de pret was er voor mij af. Dus stapte ik soms verder om een andere persoon ‘hallo’ te zeggen. Weer een aangenaam en boeiend gesprek tot iemand onderbrak. Te vaak deed ik een poging om een gesprek af te maken en te vaak moest ik vaststellen dat het niet lukte. Dus zette ik mij gewoon op een stoel in een hoek, heel alleen wachtend tot iemand bij mij kwam. Dat kan tegenvallen maar geloof me, maar ik had al heel boeiende gesprekken. Wie komt doet moeite voor jou of is zelf de constante onderbrekingen beu.

Dank  je CORONA

Viel het op dat ik de vorige alinea in de verleden tijd schreef? Al die frequente vergaderingen gebeurden in de verleden tijd en ik hoop dat de opgelopen frustraties daar blijven.

CORONA kwam met een onverwachte oplossing. We deden alleen essentiële verplaatsingen en we hielden het bij kleine bubbels. Achteraf gezien was dat voor mij niets te vroeg.

Vaker dan vroeger gebruiken we nu online tools voor het noodzakelijk overleg. Bij online vergaderingen gebruiken we voor, tijdens of na de vergaderingen de persoonlijke chatbox en zelfs bijkomend messenger of WhatsApp om off the record ongegeneerd commentaar te geven of een bedenking, een bezorgdheid of een totale flater aan elkaar te melden. We onderbreken elkaar niet meer.

Kwam CORONA met een blijvende oplossing voor mijn frustraties?  

Dit is mijn blog en daarom mag ik het beleefd vragen. “Lieve collega’s en andere mensen met wie ik vaak vergader. Ik haat het om gestoord te worden midden een verhaal als ik met iemand aan het praten ben tijdens de koffie. Niets is voor mij, verhalenverteller, meer frustrerend dan net voor de pointe onderbroken te worden. Als we nu eens alle praktische afspraken via mail of chat deden? En als we de verhalen waarbij we levensecht contact nodig hebben; een goeie mop, een fantastisch verhaal waarbij je de blik van de ander wil zien terwijl je het verrassend einde vertelt, voor live houden? Dan zal de wereld er weer een pak vrolijker op worden en hoef ik mij niet als een gefrustreerde eenzaat in een hoekje van het onthaal te zetten, wachtend op iemand die gedag komt zeggen. Er mocht wel eens niemand  meer geïnteresseerd zijn in mij. ” 

Zo zorgen we er met ons allen voor dat CORONA blijvend iets goed deed.

Vrijwillige eenzaamheid foto door Felipe Cespedes op Pexels.com

 


 

Inspiratie …

Er is een weten diep van binnen,
groter dan de oceaan.
Je hoeft er niets voor te verzinnen,
alleen de diepte in te gaan.

Ben je eenmaal in die diepte
vol van wat de stilte biedt.
Voel je die veelheid van het weten
ook al begrijp je het soms niet.

Het is het weten van ons allen.
Gelijk aan alles wat er leeft.
Ook van hen die zijn gevallen
van hem die ooit geweten heeft.

Wees daarom mild in je verwijten
aan een ieder die soms faalt.
Die ander is nog aan de oppervlakte
als jij al naar de diepte daalt.

Bron: onbekend – tekst aangereikt door Timtheus.org

Wees daarom mild in je verwijten
aan een ieder die soms faalt.

De verdwijning van de Rechtvaardige Rechters

Graag aandacht voor het artikel en boek van Paul De Ridder “Doorbreek de omerta” https://www.bruzz.be/en/node/145141

Lucrèce Matthijs Luc-Raak

Schrik niet, ik weet meer over het verdwenen paneel “De Rechtvaardige rechters” en ik ga het jullie vertellen in deze blog.

2020 is het jaar van Van Eyck in Gent en voor die gelegenheid werd het Lam Gods van de gebroeders Van Eyck gerestaureerd. Het werk, het wereldberoemde drieluik “De aanbidding van het Lam Gods” zette de Europese kunstgeschiedenis in 1432 op zijn kop. Vandaag is het één van de invloedrijkste schilderijen ooit. De schilders schilderden het werk in Gent. Het meesterwerk hangt terug in de Sint-Baafskathedraal en we mogen het geweten hebben want de ogen van het “Lam Gods” hebben ons al via verschillende media fel staan beloeren. Het werkt hangt er terug maar het hangt er niet VOLLEDIG. Het paneel “De rechtvaardige Rechters” hangt er niet.

Vandaag mochten burgemeester Mathias De Clercq, kanunnik Ludo Collin, rector Sint-Baafs, en Hélène Dubois, hoofd restauratie Lam Gods tekst…

View original post 768 woorden meer

Terug naar de bron, naar de klasvloer

Lang voor CORONA vroeg ik mij af waar de gewone beroepen gebleven waren. De beroepen waarbij je op het einde van de dag concreet kan zien wat je gedaan hebt en met welk resultaat. Beroepen als houtbewerker; je maakte drie stoelen. Elektricien; elektriciteit gelegd op een hele zolderverdieping. Vloerder; twee vloeren gelegd. Bakker, beenhouwer, zorgkundige, verpleger, leerkracht…  Beroepen waarvan je weet wat het inhoudt, waar je je iets kan bij voorstellen als mensen hun beroep vermelden. In mijn perceptie zijn dat vaak ook beroepen die mensen echt graag doen, juist omdat ze het effect van hun werk vrijwel onmiddellijk zien. En laat dit nu net de beroepen zijn die (in bepaalde kringen) niet de maatschappelijke waardering krijgen die ze verdienen. Beroepen waar een tekort aan is, knelpuntberoepen.

Scholen die deze opleidingen aanbieden, moeten jaarlijks een publiciteitscampagne voeren om studenten te trekken. En toch zijn we zo blij dat het lek in de leiding gestopt is en zijn we vol lof over de verzorging die we kregen in een ziekenhuis of dankbaar voor die ene juf die ons (klein)kind weer zelfvertrouwen gaf. Voor een aantal van de opgesomde beroepen zorgde tante CORONA voor meer respect. Hopelijk is dat niet tijdelijk. 

Titels van beroepen waar je je niets kan bij voorstellen

Ook aan mij vragen mensen soms wat ik eigenlijk doe. Dat zijn dan mensen buiten het onderwijs die de onderwijsinspectie nog niet over de vloer kregen. Wij controleren, motiveren, stimuleren, evalueren verschillende processen, reflecteren, beoordelen, schrijven rapporten en discussienota’s, adviseren … en dat op verschillende terreinen. Probeer dit maar eens uit te leggen in een elevatorspeech. Dat laatste is de sprekende naam voor – als ge langer nodig hebt om iets uit te leggen dan de tijd dat je met de lift van beneden naar boven gaat, herdenk het want het is te moeilijk, te ingewikkeld.

De ouders van onze kleinkinderen hebben alle vier een beroep dat je niet kan uitleggen in de tijd dat de lift je een paar verdiepingen hoger brengt. Onze oudste kinderen hadden in de lagere school ouders met heel eenvoudige beroepen. Ik gaf les en Piet werkte als verpleger in een psychiatrische instelling.  “Papa werkt bij de zottekes” zei onze zoon. En zo vlug het kon zei hij er achter “maar ik mag niet zottekes zeggen”. In de manier waarop hij het zei, zat de duidelijke boodschap dat niemand met psychische patiënten mocht lachen.  

En toen veranderde mama van werk

Toen Anna, onze jongste en veel jonger dan de twee oudste, in het vijfde leerjaar zat, werkte ik bij de onderwijsinspectie. De juf nodigde ouders uit om over hun beroep te komen vertellen. Ik kreeg gelukkig een volledig uur. Toen ik vertelde dat je als onderwijsinspecteur vooral heel nieuwsgierig moest zijn en heel veel vragen moest stellen, zag de klas de gelijkenis tussen mij en mijn dochter. Op het einde zei een zeer opmerkzame en pientere klasgenoot: ‘Dat zou ik ook wel willen doen, leerkrachten ambeteren.’ Enkel de juf vond dit niet grappig, of toch, ze kende hem.

Tante CORONA brengt ons terug naar de essentie.

In deze hectische tijden krijgen wij de kans om een deel van onze werktijd te ondersteunen in scholen. Mijn keuze was vlug gemaakt. Ja, graag! Geen controle, geen adviezen, enkel werken met kinderen die door CORONA ondanks alle inspanningen een achterstand opliepen. Ik zie het absoluut zitten en de reacties van mijn huisgenoten zijn ronduit positief. De oudsten hadden een déjà vu. “Tof mama dat je opnieuw gaat lesgeven”. “Een goede leider vecht tussen zijn soldaten” schreef mijn zoon van wie ik nog vaak de indruk heb dat hij als “Finance SA  Project Controller” in de cijfers die hij op het werk analyseert vijanden, spionnen en soldaatjes ziet. Hij had altijd veel fantasie. De spontane reacties binnen ons WhatsApp groepje deden deugd. De kleinkinderen vinden het ook fantastisch, omalu als juffrouw.  Mijn kersverse schoonzoon belde dat het goed is om terug te gaan naar de basis, om te herbronnen.   

Reacties van kinderen en kleinkinderen

De reacties van mijn gezin zijn voor mij het bewijs dat lesgevers gewaardeerd worden. Ik herinner mij nog een gesprek met een vorige inspecteur-generaal die op het einde van zijn carrière zei dat hij meest plezier had gehad aan het lesgeven maar dat een mens vooruit wil in het leven en wij vaak onvoldoende stil staan bij dat wat ons echt gelukkig maakt. Deze kans voelt als een cirkel die rond is, beginnen in een klas bij de leerlingen en daar eindigen. Dat klopt niet echt want ik kan nog niet met pensioen. Maar het is mooi meegenomen. Na 26 jaar kan ik aan de lijve ondervinden of de kinderen inderdaad zoveel veranderd zijn. Iets wat ik wel vaker hoor.  

Vandaag maak ik mijn voorbereidingen, morgen pak ik mijn boekentas en vertrek ik met de fiets naar school. Net als vroeger. Ik zie er echt naar uit. Terug naar de school waar ik mijn stages liep, waar mijn zoon zat en waar nog oud-collega’s van mij werken. Het voelt als terug naar mijn bron gaan.

Mijn laatste volledig jaar als leerkracht 93-94

Eb en vloed

Leuke quote aan mijn theezakje

Te midden van haat ontdekte ik in mezelf een onoverwinnelijke liefde. Te midden van tranen ontdekte ik in mezelf een onoverwinnelijke glimlach. Midden in de chaos ontdekte ik in mezelf een onoverwinnelijke kalmte. Ik realiseerde me, door alles heen, dat ik midden in de winter in mezelf een onoverwinnelijke zomer vond. En dat maakt me gelukkig. Want het betekent dat hoe hard de wereld ook tegen me aan duwt, er in mezelf iets sterkers is – iets beters, dat terugduwt.’

Naar Albert Camus