Gewone dingen zijn bijzonder

Het is een donkere dag en vanuit ‘my little penthouse‘ boven onze garage kijk ik constant naar buiten want ik wil de tuin in. Ik heb nood aan lucht en zuurstof.

Maar het regent en het waait net iets te veel om dit veilig en gezond te noemen.

Sommige leuke dingen vallen weg, is het niet door het weer dan door CORONA maar er komen nieuwe dingen in de plaats.

Zo kwam iets heel leuk binnen via mail tussen de vele reclame. En ik ben aan mijn tweede dag van een 22-daagse ochtendopfrisser (PRANA.be) voor een positieve mindset bezig. Het is gratis maar het is goud waard. Gisteren leerde ik dat je door een ’s ochtends even een stift tussen de tanden te houden bijna automatisch een glimlach op het gezicht krijgt. Die heeft dan een hele dag invloed op je leven en werk. De bijhorende filmpjes brengen instant geluk en verschillende keren per dag lachen geeft een enorme boost aan het immuunsysteem.

De quote die ik deze morgen cadeau kreeg, blijft hangen.

“Als gewone dingen plots niet meer gewoon zijn, besef je hoe bijzonder gewone dingen zijn.”

Een collega die stond te poseren bij zijn voetbalteam.

Mensen die dansen op een feest.

Restaurants met mensen er in.

Genieten op een verjaardagsfeest.

Met vriendinnen shoppen en een tas koffie drinken…

Intussen betrap ik mezelf met het vingertje wijzend naar regels die overtreden worden op tv. En dat blijkt dan niet te kloppen want de opnames dateren van voor CORONA.

Onze dochter belt dat ze leert breien. Ik wist niet dat ze het kon. “Terug naar het gewone” en ik denk aan mijn oma voor wie breien na het middageten als rustpunt heel gewoon was.

En het werkt aanstekelijk want die mooie grijze wol lag al een jaar op een patroon, breinaalden en op mij te wachten. Ik adem enkele keren rustig diep in tot in de buik, breng mijn mondhoeken omhoog en start met breien.

Zo maak ik van het gewone toch iets speciaals.

Noot: Wie herinnert zich The Fonz uit Happy Days nog? Hij logeerde boven de garage van de familie C. en noemde zijn zolderkamertje “my little penthouse“.

Nostalgie op een regenachtige dag

So let’s begin!

Heb jij een ochtendritueel dat jou uit je slaap haalt en in volle energie aan de dag laat beginnen?

Koffie telt niet mee…

Slechts één zin in een voordracht viel mij op. De spreker zei dat ze elke morgen rituelen heeft om te stralen want haar klanten en werknemers verdienen het om het beste te krijgen . In haar geval is de mindset van de spreker sterk verbonden met de manier waarop ze haar lezing brengt. En gisteren hoorde ik het opnieuw van een andere lesgever. Zij koos een optimistisch en ritmisch lied dat ze elke keer speelt, meezingt en er zelfs een paar dansstapjes op maakt telkens ze zich even depri voelt. Omdat jijzelf en de mensen waarmee je leeft en werkt, een levendige jij verdienen.

Mijn GSM wekt mij op de tonen van ‘Wired for sound’ van Cliff Richard. Een lied uit 1981 met een fantastische clip waar de zanger rolschaatsend zijn lied zingt. Toen kon ik niet geloven dat een 41-jarige nog rolschaatste. Dat idee is sedert mijn 40 ste achterhaald en het muziekje zorgt er elke morgen voor dat ik met schaatsbewegingen mijn bed uit stap. Ik geef toe dat er momenten zijn dat ik meer dan dat nodig heb, maar ik probeer.

Meestal heb ik een tweede start van de dag die zijn nut voor mij bewees; een korte meditatie van Vishen Lakhiani. Ik plukte ze uit de voordracht die onder zijn naam verscholen zit. Klik maar door, de meditatie loopt van minuut 22 tot minuut 35. Deze meditatie staat in een saaiere en langere versie op youtube, The 6 Phase Meditation.

De versie die ik gebruik werkt beter voor mij om drie eenvoudige redenen.

  1. Ze is kort en krachtig.
  2. Hij start met de woorden “So let’s begin”.
  3. En eindigt met “And see yourself empowererd to face your day”.

“So let’s begin” werkt voor mij als de bel voor Pavlovs hond. Ik krijg instant rust over mij. De laatste woorden van mijn opname “And see yourself empowererd to face your day” brengen automatisch een glimlach op mijn gezicht. De woorden zetten mij aan om energiek aan de nieuwe dag en een reeks opdrachten te beginnen.

Luc-raak, de brug naar een positieve mindset omdat we het verdienen.

Het idee dat mensen verdienen dat we er krachtig staan, zet mij aan om daar elke dag in te investeren. Het is voor niemand goed om er als een wrak bij te lopen en zeker niet als je met mensen werkt.

CORONA leert ons dat we moeten thuis blijven als we ziek zijn. Dan is rusten de enige optie.

Ik leerde dat de wereld onze spiegel is. De beste manier om een mooie dag te beleven is de juiste mindset. En daar kunnen we tot op zekere hoogte iets aan doen.

Heb jij een lied of een ritueel dat jou een boost geeft? Dat zou ik nu eens willen horen. Deel het, je maakt er anderen gelukkig mee.

Het enneagram, een groeikans

maar een nachtmerrie als je nog niet weet welk type je bent …

Zoeken en proberen. Zo ben ik en zo staat het ook op de schaal die ik van mijn vriendinnen kreeg voor mijn zoveelste verjaardag.

Altijd maar zoeken en proberen soms tevreden soms ook niet
even in hogere sferen, nog even nog even ik geniet

Misschien ben jij iemand die de dag plukt en blij is met de creatie die de Goede God op de wereld zette, jij dus. Iemand die zich nooit vragen stelt over wie hij/zij echt is. Happy you! Ik ben een zoeker en zou liefst een “vinder” zijn. En het houdt mij uit mijn slaap.

Ik ga zelfs in de leer, ik volg een cursus over het enneagram.

Het enneagram is een eeuwenoud model dat ervan uitgaat dat ieder mens geboren is als één van de 9 enneagramtypes. Best kies je een beroep of richt je je leven volgens je natuurlijke flow, die van jouw type.  

Mijn cursusboek over het enneagram

En ik ging op zoek, in de cursus en daarbuiten.

Na een eerste lezing van de 9 types kwam ik op een 4.

Ik ben dus eventjes een 4, iemand buitengewoon, bijzonder, een believer. Niet dat ik vandaag nog de pauw van het gezelschap ben, maar ooit als kind droomde ik daar wel van om een zangeres te worden. En ik denk ook constant dat mijn leven nog moet beginnen.

“Neen”, schrijft een vriendin, “denk eens aan de 7, de levensgenieter, de inspirator, de blije mens. Jij ziet het leven aan de vrolijke kant en je gaat de problemen uit de weg”. Daarna leefde ik enkele dagen als een 7 tot ik weer ging twijfelen want zo zorgeloos vind ik mezelf nu ook weer niet. Ik verdiepte mij terug in het cursusboek.

Dat doet een 5, de waarnemer, de analyticus. Een 5 informeert zich constant want kennis vergaren is echt zijn ding. Een 5 heeft regelmatig rust en stilte nodig. Ik trek mij graag terug in de bossen van Everbeek of ik verblijf regelmatig alleen en in alle rust aan de zee. Maar zo onbeholpen en verlegen als een 5 beschreven staat in de cursus, ben ik ook weer niet.

Onze jongste dochter beschreef mij onlangs als iemand die constant klaar staat om anderen te helpen. Ik ben dus een 2, de helper, de ondersteunende. Tot ik mijn afkeer voel voor mensen die anderen klein willen houden door hen constant te helpen en zo een zekere macht uitoefenen op die ander. Dat is nu net de grote valkuil van een 2. Volgens die bronnen kan ik onmogelijk een 2 zijn.

Mensen die zichzelf heel moeilijk kennen, kunnen wel eens een 9, een bemiddelaar, een relativerende, een tevreden mens zijn. Maar een 9 gaat altijd op zoek naar die gulden middenweg. Ik ken een 9, hij woont al heel lang met mij samen. Ik ga daarentegen nogal graag de confrontatie aan als ik in mijn element ben.

Misschien ben ik wel een 1, een perfectionist, een kritische, iemand die gelijk heeft. Ik werkte ten slotte meer dan 40 jaar in het onderwijs en het beroep van onderwijsinspecteur leunt toch wel sterk aan bij een pietje- precies. “Een 1 denkt vaak dat hij gelijk heeft”, zegt de lesgever. Ik durf dat ook. “En die 1 heeft ook meestal gelijk”. Ook daar herken ik iets in. Maar dan praat ik met een echte perfectionist, een collega, en ik weet zeker dat ik geen 1 ben.  

Een 6, de voorzichtige, loyale trouwe groepsdenker ben ik niet want ik overtreed te graag regels. En als ik ze niet overtreed voor het algemeen belang of omdat er boetes op staan, blijf ik heel kritisch. En ik voel mij zeker geen groepsdenker.

Van de 8, de uitdagende, de baas, de controleur en de sterke, willen mijn cursusgenoten en ik ons ver afhouden want onze lesgevers gaven Trump als voorbeeld. Eerlijk gezegd, ik wil liever niet in zijn categorie zitten.

Misschien ben ik wel een 3, een doelgerichte winnaar, want ik apprecieer enorm dat jullie mijn blog lezen maar ik haat elke vorm van competitie omdat ik meestal de verliezer ben in een spel.

Zo ver sta ik na vier cursusvoormiddagen en vele avonden literatuurstudie. Het boeit mij en het is een aangename manier om mensen te herkennen, te erkennen en te begrijpen. Intussen screende ik mijn volledige vriendenkring op hun enneagramtype. Het lijkt mij heel boeiend als ik teksten schrijf voor andere mensen als copywriter om hen heel goed te begrijpen en daar dient het enneagram voor.

Maar het staat al geschreven in de bijbel: “En wat ziet gij den splinter, die in het oog uws broeders is, maar den balk, die in uw oog is, merkt gij niet? ” Ik zie de balk in mijn oog niet, ik weet nog steeds mijn type niet.

De zoektocht naar mezelf moet ik dus nog even verder zetten.

‘Ik ben een verdraaid mens’ liet ik mij ontvallen in een gesprek over het enneagram. ‘Nee, geen ‘verdraaid’ mens, maar wel een ‘veelzijdige’ dame. Da’s veel positiever en sluit beter aan bij de werkelijkheid’ antwoordde zij mij. Echt leuk om te horen en dat streelt de pauw, de 4 in mij.

Jammer dat er geen type 10 is voor veelzijdige zoekende mensen.

Maar ik geef de hoop niet op.

Ken jij meer over het enneagram en ben jij één van de gelukkigen die zijn/haar type wel kent? Of denk je dat je mijn type kent? Laat het mij weten!

Dat kan boeiend worden.

Wordt vervolgd.

Over synchroniciteit en the law of life

We zitten midden een gesprek over lezen en leeskansen creëren in de klas. De leerkracht vraagt zich af of de leerlingen die elke dag een kwartier rustig moeten lezen wel echt lezen. Misschien, waarschijnlijk zelfs, zijn er leerlingen die hun kostbare onderwijstijd en energie stoppen  in hun ogen fixeren op een blad, tijdig dat blad omdraaien en intussen hopen dat het kwartier voorbij is zonder dat iemand opmerkt dat ze eigenlijk geen woord lezen. Wat volwassenen leesplezier noemen is voor sommige leerlingen een hel. Puttend uit mijn eigen jeugd en die van onze kinderen, kan ik mij daar iets bij voorstellen. Wij werden pas gaandeweg graag-lezers.

En net op dat moment hoor ik het klikje van de WhatsApp. Oei, GSM vergeten op “mute” zetten. Discreet open ik mijn tas om het nodige doen en de vergadering niet verder te storen. Ik lees vlug het bericht.

Adriana is aan het lezen“.

Adriana is aan het lezen

En onmiddellijk daarna komt een tweede foto en een bericht: “Ze verslindt boeken”.

Ze verslindt boeken

We zetten het doorlichtingsgesprek verder. Ik heb een brede glimlach op mijn gezicht, nagenietend van mijn kleindochter van vier maanden en de creativiteit van mijn dochter. De leerkrachten vermoeden dat ze het zeer goed doen en ik daarom zo enthousiast glimlach. Dat is een gedeeld aangenaam gevoel. En de school doet het goed. Ze gaat creatief op zoek naar middelen en kansen om de leerlingen zinvol aan het lezen te krijgen.

Dit is een zalig momentje van synchroniciteit. Een gelukkig toeval want net op het moment dat ik over iets praat, krijg ik een signaal dat er elders ook iets aan de gang is in dit thema.

Ik geniet van die momenten en als je er op let, kom je die vaak tegen. Je denkt aan iemand en kijk, daar is een berichtje. Je leest over een land en plots komt iemand jou uit het niets vertellen over de reis naar dat land. Je denkt aan een lied en daar is het op de radio.

Viel het jou ook al op dat je meer dergelijke momenten meemaakt als je je rustig en gelukkig voelt?

De conclusie en het moraal van het verhaal zijn dus dat geluk en rust meer geluk, vreugde en rust aantrekken. Maar het werkt omgekeerd ook. Hoe meer je toegeeft aan je angsten en ongeluk, hoe meer je daar van krijgt. En dat willen we niet. Dit is “the law of life” of wat je aandacht geeft, groeit. Positieve gedachten trekken alle leuks aan en shittige gedachten trekken meer kak aan. Je kan dus zelf kiezen welke kant je op wil.

Ik wens jullie veel leuke synchrone momenten in de stille en uitdagende tijd die er terug aan komt. We kunnen er alleen het beste van maken want vanuit the law of life hebben we geen keuze. Kop op, brede glimlach, positieve gedachten en vooruit.

Lach elke morgen in de spiegel en zeg dat je er goed uit ziet

Soms doe je heel hard je best en toch haal je geen resultaat. Soms wil je iets bereiken maar je uitstraling past niet bij dat wat je wil bereiken. En neen, het uiterlijke is niet zo belangrijk maar wat je uitstraalt, kan een enorme steun zijn voor wat je doet of wil doen. Toen ik Nadine De Deken van Filline op tv zag deze week, moest ik aan het meisje denken dat haar droom om leerkracht te worden aan haar neus zag voorbij gaan. Het is een triest verhaal dat niet had mogen gebeuren, als ze de juiste persoon was tegengekomen.  

Ik zag geen leraar maar een leerlinge

Ik vroeg haar waar de leraar was, toen ik haar zag zitten in een lege klas. Wist ik veel dat zij een laatstejaars was in de lerarenopleiding. Enkele maanden voor haar diploma. Ze zag er heel jong uit; klein, mager en gekleed in een luchtige, smalle broek en een sweater. Ze droeg donkerblauwe pantoffels. Geen sneakers, pantoffels. Haar haar droeg ze op een staartje, samengebonden met een eenvoudig elastiekje. Het leek alsof ze er alles aan deed om niet op te vallen.

Ik zag haar terug voor een klas leerlingen waar ze maar geen greep op kreeg. De leerlingen beschouwden haar als een speelkameraad. En spelen, dat bleven ze doen terwijl zij om rust en stilte smeekte.

Ik had met haar te doen. Spijtig, want voor mij stond een meisje dat heel graag leerkracht was geworden. Ze kreeg niet de juiste tips om zich leerkracht te voelen en dat uit te stralen. Haar begeleider vertelde mij dat ze niet zou slagen dat jaar omdat ze geen gezag had.

Het meisje blijft mij achtervolgen omdat dit verhaal mij kwaad maakt. Ze zat in haar derde jaar en nu pas zagen haar begeleiders dat ze niet klaar was voor een klas. Wat er verkeerd was gelopen? Niemand had haar advies gegeven in details die we met een groot woord personal branding noemen.

Ze is een mooi meisje met veel verborgen talenten   

Ze was klein en slank. Daar is niets mis mee, integendeel. Ze had een mooi en lief onopgemaakt gezicht. Maar niets van wat ze had of was toonde ze.  Alsof ze niet wou gezien worden Ze had gewoon geen grond onder haar voeten en een groot gebrek aan zelfvertrouwen. En haar kleding diende haar echt niet op dat moment.

Onze dochters steunden elkaar

Ik herinner mij de gesprekken die ik had met onze dochters toen ze zich voorbereidden op een ingangsexamen. Ze hoefden zich niet te kleden als een ander maar wel die kleding te kiezen die het beste van henzelf liet zien. Mijn jongste is 12 jaar jonger dan de oudste maar coachte haar zus als 10-jarige in het elegant stappen op een hak. Die eerder zware hak paste beter bij de kleding die ze kocht voor dat specifiek ingangsexamen. De oudste stond er, ze voelde zich de geschikte kandidaat en ze slaagde. Een tip die ik mijn eigen dochters altijd geef is: ‘Koop een goeie bustehouder die je goed ondersteunt en een paar schoenen waarop je je rug kan rechten.’

Af en toe eens loeren naar zelfverzekerde mensen kan geen kwaad

Als je je niet zelfzeker voelt, is het goed om mensen die wel zelfzekerheid uitstralen te observeren; hoe ze praten, hoe ze stappen, hoe ze luisteren, welk ritme en timbre ze gebruiken in hun praten, hoe het voelt om naar hen te kijken en te luisteren.  

En dan oefenen … tot je zelfliefde en zelfvertrouwen uitstraalt, tot je voelt dat er grond onder je voeten is en je hoofd niet te hoog in de lucht steekt. Oefenen tot je er niet staat als een ander maar als de beste versie van jezelf. Zeg gerust elke keer dat je jezelf in de spiegel ziet, dat je er goed uit ziet.  

Hij durfde het niet zeggen…  

Ik sprak de begeleider van het meisje en vroeg waarom hij haar nooit advies gegeven had over haar voorkomen of over haar manier van kleden? Hij durfde dat niet. Toen bloedde mijn moederhart. Na drie jaar werken en studeren en na drie jaar veel geld geïnvesteerd te hebben in de studies zou hij wel durven zeggen tegen het meisje en de ouders dat ze niet slaagde. Maar enkele tips geven over haar branding lukte niet. Zo jammer, wat een verloren geld, geluk en energie.

Laatst hoorde ik over een organisatie die werkzoekenden helpt bij het uitkiezen van de juiste kleding voor een sollicitatiegesprek. Kijk, dit zou meer in het nieuws moeten komen. De twee grote nieuwsitems van dit moment, corona en de regeringsvorming, maken mij en veel anderen niet vrolijk.

Van mensen met een mooie uitstraling kan je wel genieten en je kan er veel van leren.  

Spiegeltje spiegeltje aan de wand, ik heb mijn uitstraling zelf in de hand.

Adriana luistert mee

Er zijn van die momenten die heel onbetekenend lijken maar die je nooit meer vergeet. Dit bleek laatst toen mijn oudste dochter en ik op haar bed lagen te praten. Tussen ons lag de kleine Adriana rustig te kijken. Zomaar te kijken. Toen vertelde Rein dat zij het als kind bijzonder fijn vond om er gewoon bij te zijn toen ik met mijn vriendinnen koffie dronk en praatte.

Ik herinner het mij niet, maar ik kan het mij levendig voorstellen. Zij kon heel rustig zitten aan de tafel, gewoon stil en niets zeggen. Wist ik veel dat zij genoot van die momenten dat het niet over haar ging maar over God weet wat. Over de fijne dingen van het leven, enkele roddels tussendoor, verhalen over onze kindertijd, probleempjes klein en iets groter…

Toen mijn dochter, nadat ze lang in het buitenland woonde met mij ging shoppen in een Brakelse winkel bij een leeftijdsgenoot, zag ik haar ogen wel blinken. Ik zag haar lachen en genieten. Wij vertelden niet alleen over de nieuwe collectie maar over wie wat kocht, hoe het gecombineerd werd, over kledingmaten, bijkomen en afvallen. En we maakten een tussenstapje naar ouders, kinderen en kleinkinderen om terug te keren naar het kleedje dat ik intussen paste. Alles heel respectvol, medelevend en vol herkenning want de cirkel van het leven gaat voor iedereen over gezondheid en ziekte, gezinsuitbreiding, afscheid nemen, bijkomen en afvallen.

En lang na sluitingsuur rekende ik af. Rein vertelde mij hoe grappig zij het vond dat ik zoveel jaren na mijn schooltijd nog steeds contact hield met de mensen die met mij opgroeiden en vooral die met mij op school zaten. Zij kende dat toen niet in het verre buitenland.

Gisteren hadden mijn dochter, kleindochter en ik een dergelijk zalig moment. Zij wonen in Zwitserland, ik ben aan zee maar we voelen ons heel dicht bij elkaar. Het kleintje had niet veel zin om te slapen, dus kropen ze samen in het grote bed en van daaruit voerden we ons gesprek. Onmiddellijk stopte Adriana met wenen en haar ogen straalden. We bespraken het logo van het bedrijfje dat eraan komt en de LinkedIn pagina. We hadden het over websites en content marketing; onderwerpen waar een “drie-maander” niets aan heeft. Ze lag zichtbaar te genieten van de stemmen van mensen die op een opbouwende manier met elkaar omgaan, die elkaar steunen, die elkaar verrijken zonder zakgeld.

Dankbaarheid hoor je in iemands stem en waarschijnlijk hoorde Adriana dat ook. We hadden het in ons gesprek over hoe dankbaar we zijn dat we elkaar hebben, dat we mogen plannen maken, dat zij in een fantastisch mooi land wonen en wij ook, over onze jongste die haar weg vindt nu ze afstudeerde …

Niet de inhoud van wat we zeggen is belangrijk maar de toon en de intentie. En zo was het ook toen Rein als klein meisje en als volwassen vrouw mocht genieten van de gesprekken die ik met mijn vriendinnen mocht voeren. Ik ben heel dankbaar voor de positieve mensen die in mijn leven mochten/willen/mogen zijn. Zij maken mij gelukkig en ook de mensen die mogen meeluisteren zoals mijn dochter en kleindochter.  

Ik schreef een blog over al het goede dat ik Adriana toewens, voor ze geboren werd. Nu ze er is, wens ik haar vooral dat ze een positief en dankbaar mens is dat zich laat omringen door mensen die kansen zien en het leven dankbaar als een geschenk ervaren.

De rust en het geluk van binnen zullen nodig zijn in de onrust die nu rondom ons hangt.

Omalu, Rein en Adriana

De Rechtvaardige Rechters, tijd voor een wonder

De vakantie is voorbij, ik ben door mijn voorraad vakantieboeken.  Over één boek wil ik het na deze vakantie toch hebben omdat het mij zo diep treft, omdat het voor mij het thema van deze tijd voor 100 procent benadert. En dat thema is “VERDRAAID”, ontleend en geïnspireerd op het boek ‘Verdraaide organisaties’ van Wouter Hart. Kort gezegd, we ontvluchten de waarheid zo hard dat we alle energie stoppen in de illusie.    

Nu naar het verhaal dat ik wil vertellen over de Rechtvaardige Rechters

Even het geheugen opfrissen…

De Rechtvaardige Rechters is het paneel linksonder van Het Lam Gods, geschilderd door de  gebroeders Jan en Hubert van Eyck. Het topwerk van de Vlaamse Primitieven. Het paneel werd gestolen in de nacht van 10 op 11 april 1934 samen met het paneel dat Sint-Jan de Doper voorstelt. Dit laatste paneel werd drie weken na de diefstal terug gegeven om de onderhandelingspositie te ondersteunen. Arsène Goedertier, een wisselagent uit Wetteren was betrokken bij de onderhandelingen en stierf vrij onverwacht. Algemeen werd aangenomen dat Goedertier de dief was en de enige die wist waar het paneel was. Zijn dood was voor de echte daders een gelukkig toeval. Er werd niet veel onderzoek meer gedaan tot de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog wel op zoek gingen naar het paneel.  Het verdwenen paneel blijft tot vandaag tot de verbeelding van amateurzoekers spreken. Dr. Paul De Ridder, die ik heel toevallig mocht ontmoeten in Firenze, kreeg de vraag om het dossier eindelijk af te handelen van zijn goeie vriend prof. Dr. Robert Senelle. Intussen zijn we bijna 20 jaar verder en schreef hij zijn zoektocht in een boek.

Een zeer droeve geschiedenis

In het boek  “De Rechtvaardige Rechters terug van weggeweest” pluist dr. Paul De Ridder de geschiedenis van het verdwenen paneel uit. Hij doet dat op een wetenschappelijke manier. Hij staaft elk feit met bewijzen. De inhoud en uiteindelijk de conclusies komen in lagen van onder het stof. Op het einde van het boek komt hij tot een onderbouwde synthese en komt de moederaap uit de mouw. Heb je zin om het boek te lezen? Doen! En blijf lezen. Als je het gevoel krijgt dat je dit al eens las, lees door want in de details zit de waarheid verscholen. Een verspreking als “Een zeer droeve geschiedenis” blijkt jaren later de synthese te zijn van het hele verhaal. Paul De Ridder hield en houdt alles bij, nauwgezet, hij maakt een levenswerk van deze droeve geschiedenis sedert hij in 2002 in vertrouwen werd genomen door prof. Dr. Robert Senelle.  En het licht aan het einde van de tunnel is er nog niet. Of wel?

Heel veel goede bedoelingen

Dit boeiend en voor mij zeer geloofwaardig boek vat de geschiedenis van “goede bedoelingen” samen. De panelen werden gestolen vanuit goede bedoelingen, om gedupeerden hun geld terug te geven. Operatie doofpot startte vanuit goede bedoelingen om vooraanstaande mensen en kerkelijke, financiële en politieke instituten te sparen. Het paneel werd ongewild beschadigd en daarna gerestaureerd, weeral vanuit goede bedoelingen. En toen waren er al zoveel verdraaiingen om de leugens te beschermen dat het moeilijk werd om stappen terug te zetten. En wie nu weet waar het paneel is, kreeg en krijgt “klodden” waar ze zelf niet echt voor verantwoordelijk zijn.  Veel goede bedoelingen leidden tot wat nu is, een onvolledig  meesterwerk, het Lam Gods. Volgens het boek hoeft dit niet, het paneel bestaat en is gerestaureerd.

Een gevoelig dossier

Het meesterwerk van de gebroeders Van Eyck heeft al een bewogen geschiedenis achter de rug. De panelen werden vroeger al uit elkaar gehaald, illegaal verkocht, vervalst, gesmokkeld, gegijzeld, gecensureerd door overschildering, verborgen gehouden, bedreigd door beeldenstormers en losgeldeisers, als een diplomatiek wapen aangewend, ontvreemd, overlangs doorgezaagd, gered door Australische dubbelagenten en dertien maal gestolen… En als een wonder kwam het telkens terecht. Behalve dat ene paneel en die laatste diefstal in 1934, toen het om een ‘gevoelig’ dossier ging.

We blijven rond de potten draaien

De verdraaiingen gaan verder. Waarom waren de recente theorieën van Marc De Bel en de theorie dat het paneel onder de markt van Dendermonde ligt voorpaginanieuws en moest ik van Paul De Ridder zelf vernemen dat hij een boek schreef? Waarom kreeg dit boek zo weinig persaandacht? Raar toch? Houden we dan echt meer van fictie dan van waarheid of zit er meer achter?

Lees het boek en je weet dat het paneel niet verloren is, het bestaat, is veilig maar kan niet naar buiten komen omwille van de ‘verdraaide’ geschiedenis.

Mijn theorie

Kijk, ik ben geen grote geest, al zeker geen wetenschapper maar iemand voor wie de essentie primeert en ik heb ook een theorie omdat ik mij inleefde in de mensen die dat paneel moeten naar buiten brengen.

Stel dat ik doordat mijn voorouders de eigen reputatie of die van andere belanghebbenden beschermden, mij achterlieten met het paneel, wat zou ik dan doen? Dan had ik het paneel gewoon terug gegeven toen het werk recentelijk gerestaureerd werd. Het was een ideale gelegenheid om het valse paneel te vervangen door het echte en op een goeie dag laat je dat door een onschuldige kunstkenner vaststellen.

Misschien gebeurde dat al. Misschien staan wij in de Sint-Baafs Kathedraal gewoon te kijken naar de echte Rechtvaardige Rechters. Het paneel dat gestolen werd door mensen met een groot hart die voelden dat ze net als Robin Hood de kleine man moesten verdedigen. In een ander verhaal waren ze helden geweest.

Zo kan het toch? Het hangt er gewoon! Alle goede bedoelingen zijn gezuiverd, de leugens vergeven en geef toe, “Ons Heer” heeft grotere wonderen verricht.  “Et alors?” is een goed antwoord op elke vraag.

Lees het boek, en spreek geen oordeel uit, spaar al je emoties voor het moment dat je hoort dat het paneel gewoon terug is. Laat het verleden met rust, loof de inspanningen van Prof. Senelle en dr.Paul De Ridder en gun Arsène Goedertier eindelijk de eeuwige rust. Hij was geen dief maar gewoon iemand met goede bedoelingen.   

“Laat ons bidden”. “En ga nu in VREDE”. “Wij danken God.”             

Leukere live vergaderingen na CORONA

Stilaan, sommigen doen het iets onstuimiger, anderen heel geleidelijk, zetten we een stap dichter naar het einde van de coronabeperkingen. Ik kijk er met gemengde gevoelens naar. Ik ben blij  voor iedereen die ten volle geniet van elke stap in de herwonnen vrijheid. Maar soms heb ik spijt dat de rust van de eerste maanden voorbij is.

Soms mis ik de eerste CORONAdagen

Voor mij gaf CORONA een gevoel van totale overgave. Een gevoel dat mij vreemd is want eigenlijk heb ik graag controle. Maar ik deed het en geen enkele keer overviel mij de drang om ook maar één regel bewust te overtreden. Ook dat is vreemd voor mij. Het leek alsof alles in mij zich overgaf aan de richtlijnen van anderen en aan de natuur. Ik wist dat enkel rust en vertrouwen mij en anderen konden helpen, misschien zelfs redden. Ik beperkte het buitenkomen, bleef in de bubbel en genoot van de rust, de stilte, de wandelingen, de Whatsapp-berichten, de info, nascholingen en vergaderingen die ik via zoom en andere online sessies kreeg.

Het nieuwe normaal is het oude niet, daar kom ik stilaan achter. Maar de grote impact op een mensenleven door CORONA is wonderlijk. Sommige dingen worden nooit meer zoals voorheen en wil ik dat wel? Ik ben fier op mijn constant aanpassingsvermogen en toch heb ik veel twijfels. Als gewoontedier, en geef toe, we zijn dat massaal, verlangen we ergens wel naar wat was maar voor bepaalde zaken mag er een nieuw normaal zijn. En dan denk ik, zelfs in vakantietijd, aan de vele werkvergaderingen die ik mocht meemaken de voorbije jaren.  

Handjes schudden en kussen

Neem nu handjes schudden en de veelheid aan kussen die van mij verwacht worden zonder dat ik er zelf veel inspraak in heb. In bepaalde milieus is het gewoon een gewoonte geworden. Door de rust van CORONA ervaar ik dat toekomen op een vergadering vaak een stressmoment was. Ik kwelde mezelf constant met vragen als  ‘Heb ik iedereen begroet? Kuste ik de juiste personen of liet ik mij door de personen kussen die er nood aan hebben?’ Kijk, handjes schudden, ligt mij wel maar het vele kussen, ook in professionele contexten, haalt mij uit mijn comfortzone. Als ik aan mijn rondje begon, geraakte ik vaak niet aan de laatste gast vooraleer de vergadering begon. Frustrerend want mensen boeien mij echt en daardoor heb ik veel gemeende en geïnteresseerde vragen die ik wel wil stellen op het moment dat ik die mensen zie. En ik laat mensen graag uitspreken. Ik haat conversaties die constant onderbroken worden door anderen die denken een lijst met gerichte en professionele vragen te moeten afwerken voor een vergadering begint. Ze wrongen zich in alle bochten op zoek naar de volgende collega op hun lijst en stoorden er zich niet aan dat die man of vrouw juist aan het praten was. Hun vraag stond op het lijstje en moest gesteld worden. Elk van die vragen kon per mail gesteld worden maar voor CORONA waren we ons daar nog niet van bewust. Live leek beter toen. Soms kreeg je net geen duw om aan te geven dat jouw tijd met die persoon er op zat. En daar sta je dan, de woorden stijven op in je mond midden het verhaal. Je wist niet hoe lang je moest wachten vooraleer de onderbreker zijn tussenkomst afbrak.  Vroeger probeerde ik de laatste zin op dergelijke momenten te onthouden om het gesprek nadien verder te zetten. Maar dat gaf ik op en ook als ik zou zeggen dat mijn pointe nog moest komen, de pret was er voor mij af. Dus stapte ik soms verder om een andere persoon ‘hallo’ te zeggen. Weer een aangenaam en boeiend gesprek tot iemand onderbrak. Te vaak deed ik een poging om een gesprek af te maken en te vaak moest ik vaststellen dat het niet lukte. Dus zette ik mij gewoon op een stoel in een hoek, heel alleen wachtend tot iemand bij mij kwam. Dat kan tegenvallen maar geloof me, maar ik had al heel boeiende gesprekken. Wie komt doet moeite voor jou of is zelf de constante onderbrekingen beu.

Dank  je CORONA

Viel het op dat ik de vorige alinea in de verleden tijd schreef? Al die frequente vergaderingen gebeurden in de verleden tijd en ik hoop dat de opgelopen frustraties daar blijven.

CORONA kwam met een onverwachte oplossing. We deden alleen essentiële verplaatsingen en we hielden het bij kleine bubbels. Achteraf gezien was dat voor mij niets te vroeg.

Vaker dan vroeger gebruiken we nu online tools voor het noodzakelijk overleg. Bij online vergaderingen gebruiken we voor, tijdens of na de vergaderingen de persoonlijke chatbox en zelfs bijkomend messenger of WhatsApp om off the record ongegeneerd commentaar te geven of een bedenking, een bezorgdheid of een totale flater aan elkaar te melden. We onderbreken elkaar niet meer.

Kwam CORONA met een blijvende oplossing voor mijn frustraties?  

Dit is mijn blog en daarom mag ik het beleefd vragen. “Lieve collega’s en andere mensen met wie ik vaak vergader. Ik haat het om gestoord te worden midden een verhaal als ik met iemand aan het praten ben tijdens de koffie. Niets is voor mij, verhalenverteller, meer frustrerend dan net voor de pointe onderbroken te worden. Als we nu eens alle praktische afspraken via mail of chat deden? En als we de verhalen waarbij we levensecht contact nodig hebben; een goeie mop, een fantastisch verhaal waarbij je de blik van de ander wil zien terwijl je het verrassend einde vertelt, voor live houden? Dan zal de wereld er weer een pak vrolijker op worden en hoef ik mij niet als een gefrustreerde eenzaat in een hoekje van het onthaal te zetten, wachtend op iemand die gedag komt zeggen. Er mocht wel eens niemand  meer geïnteresseerd zijn in mij. ” 

Zo zorgen we er met ons allen voor dat CORONA blijvend iets goed deed.

Vrijwillige eenzaamheid foto door Felipe Cespedes op Pexels.com

 


 

Terug naar de bron, naar de klasvloer

Lang voor CORONA vroeg ik mij af waar de gewone beroepen gebleven waren. De beroepen waarbij je op het einde van de dag concreet kan zien wat je gedaan hebt en met welk resultaat. Beroepen als houtbewerker; je maakte drie stoelen. Elektricien; elektriciteit gelegd op een hele zolderverdieping. Vloerder; twee vloeren gelegd. Bakker, beenhouwer, zorgkundige, verpleger, leerkracht…  Beroepen waarvan je weet wat het inhoudt, waar je je iets kan bij voorstellen als mensen hun beroep vermelden. In mijn perceptie zijn dat vaak ook beroepen die mensen echt graag doen, juist omdat ze het effect van hun werk vrijwel onmiddellijk zien. En laat dit nu net de beroepen zijn die (in bepaalde kringen) niet de maatschappelijke waardering krijgen die ze verdienen. Beroepen waar een tekort aan is, knelpuntberoepen.

Scholen die deze opleidingen aanbieden, moeten jaarlijks een publiciteitscampagne voeren om studenten te trekken. En toch zijn we zo blij dat het lek in de leiding gestopt is en zijn we vol lof over de verzorging die we kregen in een ziekenhuis of dankbaar voor die ene juf die ons (klein)kind weer zelfvertrouwen gaf. Voor een aantal van de opgesomde beroepen zorgde tante CORONA voor meer respect. Hopelijk is dat niet tijdelijk. 

Titels van beroepen waar je je niets kan bij voorstellen

Ook aan mij vragen mensen soms wat ik eigenlijk doe. Dat zijn dan mensen buiten het onderwijs die de onderwijsinspectie nog niet over de vloer kregen. Wij controleren, motiveren, stimuleren, evalueren verschillende processen, reflecteren, beoordelen, schrijven rapporten en discussienota’s, adviseren … en dat op verschillende terreinen. Probeer dit maar eens uit te leggen in een elevatorspeech. Dat laatste is de sprekende naam voor – als ge langer nodig hebt om iets uit te leggen dan de tijd dat je met de lift van beneden naar boven gaat, herdenk het want het is te moeilijk, te ingewikkeld.

De ouders van onze kleinkinderen hebben alle vier een beroep dat je niet kan uitleggen in de tijd dat de lift je een paar verdiepingen hoger brengt. Onze oudste kinderen hadden in de lagere school ouders met heel eenvoudige beroepen. Ik gaf les en Piet werkte als verpleger in een psychiatrische instelling.  “Papa werkt bij de zottekes” zei onze zoon. En zo vlug het kon zei hij er achter “maar ik mag niet zottekes zeggen”. In de manier waarop hij het zei, zat de duidelijke boodschap dat niemand met psychische patiënten mocht lachen.  

En toen veranderde mama van werk

Toen Anna, onze jongste en veel jonger dan de twee oudste, in het vijfde leerjaar zat, werkte ik bij de onderwijsinspectie. De juf nodigde ouders uit om over hun beroep te komen vertellen. Ik kreeg gelukkig een volledig uur. Toen ik vertelde dat je als onderwijsinspecteur vooral heel nieuwsgierig moest zijn en heel veel vragen moest stellen, zag de klas de gelijkenis tussen mij en mijn dochter. Op het einde zei een zeer opmerkzame en pientere klasgenoot: ‘Dat zou ik ook wel willen doen, leerkrachten ambeteren.’ Enkel de juf vond dit niet grappig, of toch, ze kende hem.

Tante CORONA brengt ons terug naar de essentie.

In deze hectische tijden krijgen wij de kans om een deel van onze werktijd te ondersteunen in scholen. Mijn keuze was vlug gemaakt. Ja, graag! Geen controle, geen adviezen, enkel werken met kinderen die door CORONA ondanks alle inspanningen een achterstand opliepen. Ik zie het absoluut zitten en de reacties van mijn huisgenoten zijn ronduit positief. De oudsten hadden een déjà vu. “Tof mama dat je opnieuw gaat lesgeven”. “Een goede leider vecht tussen zijn soldaten” schreef mijn zoon van wie ik nog vaak de indruk heb dat hij als “Finance SA  Project Controller” in de cijfers die hij op het werk analyseert vijanden, spionnen en soldaatjes ziet. Hij had altijd veel fantasie. De spontane reacties binnen ons WhatsApp groepje deden deugd. De kleinkinderen vinden het ook fantastisch, omalu als juffrouw.  Mijn kersverse schoonzoon belde dat het goed is om terug te gaan naar de basis, om te herbronnen.   

Reacties van kinderen en kleinkinderen

De reacties van mijn gezin zijn voor mij het bewijs dat lesgevers gewaardeerd worden. Ik herinner mij nog een gesprek met een vorige inspecteur-generaal die op het einde van zijn carrière zei dat hij meest plezier had gehad aan het lesgeven maar dat een mens vooruit wil in het leven en wij vaak onvoldoende stil staan bij dat wat ons echt gelukkig maakt. Deze kans voelt als een cirkel die rond is, beginnen in een klas bij de leerlingen en daar eindigen. Dat klopt niet echt want ik kan nog niet met pensioen. Maar het is mooi meegenomen. Na 26 jaar kan ik aan de lijve ondervinden of de kinderen inderdaad zoveel veranderd zijn. Iets wat ik wel vaker hoor.  

Vandaag maak ik mijn voorbereidingen, morgen pak ik mijn boekentas en vertrek ik met de fiets naar school. Net als vroeger. Ik zie er echt naar uit. Terug naar de school waar ik mijn stages liep, waar mijn zoon zat en waar nog oud-collega’s van mij werken. Het voelt als terug naar mijn bron gaan.

Mijn laatste volledig jaar als leerkracht 93-94

Les canards, honden en reeën

Parmantig kwamen ze het pad naast ons huis dat vanuit het Hayebos naar de straat loopt, opgewandeld. Per toeval of uit nieuwsgierigheid waren ze in de trechter beland die hen recht naar de straat voert. Piet reed net de oprit af, zag ze komen en liet hen beseffen dat ze beter konden terug gaan naar het bos.

In het Hayebos zien we, vooral tegen valavond dat er meerdere reetjes lopen. Ze zijn naar mijn perceptie niet meer zo schuw. Je kan ze, als je heel stil bent, bewonderen terwijl ze eventjes rustig rond kijken. Met z’n zessen had ik ze nog nooit gezien. Maar je weet hoe dat gaat. Ze komen elkaar toevallig tegen, voor hen geen social distancing, stappen verder en nog wat verder. De één moedigt de andere aan van ‘Durf je’? ‘Ik wel hoor!’ En voor ze het beseffen zit heel de groep op plaatsen waar ze eigenlijk niet moeten zijn. Ik ben heel blij dat mijn echtgenoot daar was op het juiste moment. We mogen niet aan de gevolgen denken, stel dat ze op straat waren beland en dan denk ik niet alleen aan de gevolgen voor de automobilisten of fietsers maar ook voor hen. Ik denk dat ze een sprong in het duister waagden en gelukkig niet terecht kwamen in de wereld die niet de hunne is. De reeën in het Hayebos zijn van niemand maar wij, de buren zijn er heel fier op.

Is hun vertrouwen in de mens gegroeid?

Mijn gevoel van veiligheid in de bossen is heel erg gegroeid. Vaak wandel ik alleen door het bos, geen mens te bespeuren en het voelt goed. Ik voel mij veilig. Misschien staan de reeën mij van achter een boom te beloeren. Dat mag. Misschien kwamen ze gewoon bij mij op de koffie? Sedert de pandemie wandelen iets meer mensen door het Hayebos. Het is geen stormloop. Als bosliefhebber kan ik dat enkel toejuichen. Hoe meer mensen genieten van de natuur, hoe meer mensen die schoonheid zien.

En die honden?

Als je met een hond wandelt, en dat doe ik ook af en toe, geraak je vlug aan de praat met andere hondenliefhebbers. Een hond is ideaal voor je gezondheid. Hij of zij moet naar buiten. De ideale manier om tot wandelen te komen, is een hond kopen. “Wie laat wie uit?” vraag ik mij vaak af als ik baasjes achter de leiband van de hond zie lopen in een bijna hopeloze poging om het beest bij te houden.

Andere baasjes hebben de poging om de hond bij te houden opgegeven en laten de hond lopen. Dat gebeurt ook hier in Nieuwpoort waar ik mijn Sinksendagen doorbreng. Gisteren bezocht ik het pas voor het publiek toegankelijk gemaakte natuurgebied. Een baasje wandelde met de hond zonder leiband. Hij had zelfs geen leiband bij. ’s Avonds kan je, nadat alle toeristen vertrokken zijn, genieten van de waterdieren. Dan mogen en kunnen ze vrij ploeteren in het water, samen met hun kroost. Plots bijt de hond in het kleine tuiltje veldbloemen dat ik in mijn hand hou. ‘Ce n’est que pour jouer’, hoor ik de baas zeggen. ‘Je sais, mais s’il joue avec un canard, c’est un meurtre’, antwoord ik geschrokken.

Maak je hond geen vijand van reeën en eenden

Ik lees dat in het natuurgebied Burreken, in en rond Brakel, al meerdere reekalfjes zijn gevonden die werden gebeten door honden. Honden spelen graag en niet alle honden bijten reekalfjes. Maar onze buurman en hij kan het weten want hij is bioloog, vertelde mij dat als een hond snuffelt aan een jong reetje, de kans groot is dat de mama dat reetje verstoot en dat het beest op die manier sterft. Er zijn leibanden in alle maten en kleuren. Doe je hond het plezier, zorg dat hij er met zijn leiband heel trendy uitziet voor de boswandeling. Je doet er alle beesten een plezier mee.

CORONA is voor mij zeker een tijd van terugkeren naar de natuur. Ik geniet er van en met trots wou ik jullie tonen wat een rijkdom aan prachtige beesten wij hebben in onze gemeenschappelijke achtertuinen, in Brakel en in Nieuwpoort. Ik ben er zeker van, in jouw streek heb je de ook. Deze stille tijd kwam goed van pas om de natuur eventjes rust te gunnen. Laat het ons niet opnieuw verpesten en laat ons samen genieten van het mooie dat we gratis krijgen. En denk aan je hond en aan jezelf want de reeën en eenden zouden wel eens kunnen samen spannen en de sterkste zijn. Denk maar aan de mieren in het filmpje van De LIJN.