Talenten en leermoeilijkheden

Die zondagmorgen in de fitness …

Onderwijs is overal
Ik train op de loopband en hoor naast mij een gesprek tussen twee vriendinnen.
Vriendin: Hoe gaat het met Jan? Maakte hij al een keuze voor volgend jaar?
Mama: Niet echt, leren is niet zijn ding, hij heeft dyslexie en dysorthografie zoals je weet. Het is al zo moeilijk gegaan in het lager en in het secundair veranderde hij twee keer van school en moest hij een jaar dubbelen.
Vriendin: Heeft hij al een idee in welke richting hij wil gaan?
Mama: Wel, hij deed ingangsexamen voor dramadocent in Nederland en hij slaagde. Hij is fier op zichzelf en doodgelukkig.
Vriendin: Dan weet hij het al?
Mama: Hij heeft ook interesse voor orthopedagogie en in die school doen ze buitenlandse stages.
Vriendin: Nederland is toch het buitenland?
Mama: Ja, dat is waar. Hij kreeg zelfvertrouwen door te slagen, slechts 1 op 3 mag aan de opleiding beginnen.
Vriendin: Dan moet hij dat doen he?! Laat hem iets plezants doen, hij heeft al genoeg gefaald.
Ik ben de luistervink van dienst en ken de jongen vaag. Onlangs zag ik hem een interview geven op een lokale zender en zag onmiddellijk zijn talent. Zijn oma vertelde mij vorig jaar dat hij schoolmoe was, zeker nu hij in een richting was beland die hem niet echt lag. Ze had duidelijk met hem te doen.
Dit gesprek brengt mij bij mijn jongste dochter die, na jaren van leerproblemen, ook koos voor een kunstopleiding in het hoger onderwijs. “Mama, in mijn klas had bijna iedereen vroeger leerproblemen. Daardoor mochten ze uiteindelijk naar het kunstonderwijs”, vertelt ze me, positief als ze is. Ik antwoord cynisch, zelfs licht sarcastisch maar zeker niet overtuigd dat de vele labels dan toch nog voordelen hebben: “Jullie hebben allemaal geluk gehad!”.

Sinterklaas 2.0

De school en de Sint toen
Sinterklaaskaart 05

Eind november, ik ontmoet een kleuterleidster, 20 jaar geleden gepensioneerd en nog volop in de weer voor de lokale gemeenschap. Ze blijft in contact met haar oud-leerlingen, waarvan de oudsten de 60 naderen. Ik hoor in haar stem nog dezelfde dynamiek als toen ik haar lang geleden kende als directeur van een kleine, autonome kleuterschool.
Hoe wij dat tegenwoordig doen bij de inspectie?  Ik vertel haar over onze nieuwe manier van werken. “We gaan nu in dialoog met de school om de school te ondersteunen in haar ontwikkeling”.
Ja, zegt met sommige inspecteurs kon je goed praten. Ze maakten ons bang voor de inspectie maar dat was echt niet nodig. Haar echte succesverhalen liggen in haar klas. Ze vertelt over een kleuter. “Dat manneke zat volledig in zijn schelp en sprak niet”. Door hem eerst individueel aan te spreken en later zijn groepjes systematisch te vergroten, zag ze hem groeien in welbevinden en communicatie. “Ik heb dat nooit tegen de ouders durven zeggen”, zei ze. “Het was al erg genoeg dat die ouders dat kind bang maakten voor de school en zeker voor het eerste leerjaar”. Ze ging voorzichtig om met de ouders om hen niet te kwetsen, om hen niet de indruk te geven problemen had, om het kind te sparen. Het beeld van Sinterklaas dat op mijn facebookpagina passeert staat symbool voor die tijd. Toen Zwartepiet nog zwart was en een zak had, domineerde angst.

De school en de Sint NU

De Sint is flexibel, pedagogisch geschoold en evolueert mee met de tijd, ondanks zijn gezegende leeftijd! Hij sprak de verlossende woorden bij zijn aankomt dit weekend: “Er zijn dit jaar geen stoute kinderen”. En deze woorden weerspiegelen zich in het onderwijs. We verbannen angst ze ver mogelijk want dat heeft geen enkel positief effect.