MERCI Pascal, MERCI in tijden van CORONA

Was ik een jongen geweest, mijn naam was Pascal. Als meisje tussen twee jongens had ik liever Pascal geheten. Het leven van een jongen leek mij aantrekkelijk. Gelukkig liet ik het idee los. Maar telkens ik de naam Pascal hoor, moet ik daar aan denken. Pascal Matthijs, het was mooi geweest.

Blaise Pascal viel mij daardoor op en hij doorkruiste mijn en jouw leven verschillende keren; in de wiskunde, de fysica, de literatuur, in de lessen filosofie en de duiklessen. Bovendien zijn wij op dezelfde dag geboren, zij het met 337 jaar verschil. Dat schept een band.

Hij was voorbereid op CORONA

De man werd slechts 39 jaar. Maar in dat korte leven deed hij meer dan een mens voor mogelijk houdt. Meer nog, hij was jaren geleden voorbereid op een quarantaine in het kader van CORONA.
Fris ik even jouw geheugen op? Blaise Pascal bouwde als eerste een mechanische rekenmachine, de pascaline. En die rekenmachine was de voorloper van onze computer. Dus dank zij hem kunnen wij nu skypen, zoomen, teamsen en chatten. Het werk gaat gewoon door want wij kunnen van thuis uit samenwerken met onze collega’s. Een luidkeels HIEP HIEP HIEP HOERA is hier zeker op zijn plaats.

Hij liet ons de juiste gedachten na

Op het einde van zijn leven trok Pascal zich terug in een klooster en in die tijd schreef hij wijsheden die ons nog steeds dienen. Niet Maggy De Block maar Blaise Pascal waarschuwde ons dat het thuis best is. “J’ai souvent dit, que tout le malheur des hommes vient de ne savoir pas se tenir en repos dans une chambre”. Met andere woorden: “Alle ellende op de wereld wordt veroorzaakt doordat mensen niet gewoon thuis kunnen blijven.” Onze minister vertaalde dit slechts als “Blijf in uw kot.”

Een ander poëtische zin van Pascal die in mijn geheugen en hart gegrift staat, is: “Le coeur a ses raisons que la raison ne connaît point.” “Het hart heeft zijn redenen die de rede niet kent”. Nu we tijdens deze crisis getuige zijn van heel veel solidariteit en samenhorigheid, moeten we toegeven dat de man een echte genie met een groot hart was.
En nu we allemaal zinnens zijn om na de crisis meer ons hart te volgen, hebben we het antwoord klaar voor elke rationalist die vraagt of we ons verstand nu helemaal kwijt zijn: “Het hart heeft zijn redenen die de rede niet kent.” En zeg er maar telkens bij wie het gezegd heeft. Eer aan wie eer toekomt.
Pascal was een man die elke crisis had aangekund, behalve zijn eigen zwakke lichaam.

Blaise_pascal

Moeder van het volk in tijden van CORONA

Elk kind loopt over van liefde en respect voor de mama. En toch is het de normaalste zaak van de wereld dat jongeren zich ooit afzetten tegen de mama, de ouders.
De band tussen moeder en kind is er één van het prille begin, negen maanden zit je dichter bij elkaar dan je ooit bij iemand zal zijn. En de dag van de geboorte is het begin van een lang en geleidelijk afscheid. De wereld van het kind wordt zo boeiend, de rol van de mama wordt kleiner en kleiner. En dan komt het moment dat ze uitzwerven. Ze gaan studeren. Vrienden en liefjes zijn belangrijk. Ze bouwen eigen relaties op en stichten zelf een gezin.

Ik mocht moeder zijn op mijn 22ste, mijn 25ste en mijn 37ste en die laatste keer mama-zijn beleefde ik het meest intensief. Ik was iets ouder, ervaren en vol vertrouwen. Ik was op die leeftijd minder bezig met mezelf want huis, werk en carrière waren al grotendeels gerealiseerd. Dat we dit kind als gezin, samen en met ons vieren mochten opvoeden, gaf ons gezin een fantastische flow.

Op intense momenten, zoals nu, wordt die band weer iets intenser. Ik bel rond hoe het gaat, zij informeren mij over het thuiswerk, de eerste speciale schooldag van de kinderen, de bezorgheden. We delen de oppeppertjes, de mopjes en filmpjes via WhatsApp. Ze vertellen over de creatieve oplossingen op het werk of hoe ze zoveel als mogelijk mensen proberen aan het werk te houden terwijl ze de collega’s niet life mogen ontmoeten. Ik kan hen geen oplossingen bieden maar ik ben fier. Dit is weer een moment dat ik mij echt mama en nuttig voel.

Het gevoel van oer-moeder-zijn had ik deze week bij verschillende vrouwelijke politica en laat het mij hier beperken tot twee federale ministers. Maggy De Block maakte ons bewust dat we allemaal in ons KOT moeten blijven en dat we mensen met een snotneus moeten mijden. In eenvoudige woorden zegt ze wat moet gezegd worden. Het is voor iedereen duidelijk en zij straalt de nodige autoriteit uit.
Gisteren werd ik blij bij de boodschap van onze vrouwelijke premier Sofie Wilmes. Ze sprak ons en specifiek de jongeren toe via twitter. Ze verantwoordde de maatregelen, maakte het doel van de maatregelen duidelijk, suste, stelde gerust, waarschuwde en riep op tot solidariteit.

Een moeder van het volk toonde zich. Dit land heeft nu leiders nodig die bezorgdheid tonen en uitleggen, recht uit het hart. Lang geleden dat ik een premier dit soort leiderschap zag opnemen.

rein en anna